RSS

Broken lives

21 Jun

tmp_2695-received_10206116554765200160339306

Nathaniel left his empty glass on the table. He looked at his appartment for the last time. He went in his daughter’s room. He slowly opened the door and walked on his tiptoes until he reached her. He stayed for a few minutes still, staring at her. How peaceful and innocent she looked among her teddy bears. He layed his hand and softly stroked her rosy cheek and her golden curly hair. He was praying that one day she would understand. That one day she would forgive him. He wished he could stand in frond of her transparent. That one day he could confess the bitter secret which was poisoning his soul. He wept the tears that ran as a hot stream across his face and left the room closing the door gently behind him. He had taken his decision. He could’t live like that anymore. Every time that her little eyes stared at his own eyes, they were burning him with all these guestions asking him why. But how he could admit it to her. How could he explain to her that he was the cause she lost her mother, a year ago. How to tell her that he and his damn dependence on drink was the cause of that misfortuned accident that deprived her mother’s life. He made his last drink. He gazed at his reflectionin the glass. He was a human wreck, surrendered to his passion. He drank it at once and headed toward the front door. He went to the elevator, walked into and pressed the button to the top floor. The last minutes before the end, he deliverated. When he arrived, he came out on the terrace. A light breeze made him shiver. The peacefulness of the night highlighted by the dull moonlight and the scattered city lights came in contrast to his tempestuous soul. He was standing on the edge of the terrace, suffocating with remorses. He could not bear it any longer. He made two steps further and faced at the chaos that strettched bebeath his feet. In a further step the hateful monster of guilt, that devoured him for so long, would be lost forever in hell with him. The image of his wife, with a huge smile on her face and her baby daughter in her arms, formed in his mind. He closed his eyes and raised his foot in the air.

Ραγισμένες ζωές

Ο Ναθάνιελ άφησε το άδειο ποτήρι στο ποτήρι. Κοίταξε για τελευταία φορά το διαμέρισμά του. Πήγε στο δωμάτιο της κορούλας του. Άνοιξε σιγανά την πόρτα και περπάτησε στα ακροδάχτυλά του ώσπου έφτασε δίπλα της. Έμεινε ακίνητος για λίγο να την χαζεύει. Πόσο γαλήνια και αθώα έμοιαζε ανάμεσα στα αρκουδάκια της. Άπλωσε το χέρι του, χάιδεψε απαλά το ροδαλό μαγουλό της και τα χρυσαφένια μπουκλάκια της. Ευχόταν μια μέρα να μπορούσε να καταλάβει. Να τον συγχωρούσε. Ευχόταν να μπορούσε να στσθεί μπροστά της διάφανος. Να μπορούσε να της ομολογήσει το πικρό μυστικό που δηλητηρίαζε την ψυχή του, αυτό που τον έκανε να αδυνατεί να την κοιτά στα μάτια. Σκούπισε τα δάκρυα που έτρεχαν σαν καυτά ρυάκια στο πρόσωπό του και βγήκε απ’το δωμάτιο, κλείνοντας απαλά την πόρτα πίσω του. Είχε πάρει την απόφαση του. Δεν μπορούσε να ζήσει άλλο έτσι. Κάθε φορά που τα μικρά ματάκια της κοιτούσαν τα δικά του, τον έκαιγαν όλα αυτλα τα σιωπηλά ερωτηματικάπου ξεπηδούσαν απο το βλέμμα της. Μα πως μπορούσε να της το ομολογήσει. Πως να της εξηγούσε πως αυτός ήταν η αιτία που έχασε την μητέρα της, πριν απο ένα χρόνο. Πως να της έλεγε πως αυτός και η καταραμένη εξάρτησή του απο το ποτό ήταν η αιτία του τροχαίου δυστυχήματος που στέρησε την ζωή της μητέρας της. Έβαλε το τελευταίο του ποτό. Κοίταξε το είδωλό του στο ποτήρι. Ένα ανθρώπινο ράκος, παραδωμένο στο πάθος του. Το ήπιε με μια μεγάλη γουλιά και κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα. Ήταν ώρα. Πήγε προς το ασανσέρ, μπήκε μέσα, πάτησε το κουμπί για το τελευταίο όροφο. Τα τελευταία λεπτά πριν το τέλος, σκέφτηκε. Μόλις έφτασε, βγήκε στην ταράτσα. Ένα ελαφρύ αεράκι τον έκανε να ανατριχιάσει. Η γαλήνη της νύχτας τονιζόταν απο το θαμπό φώς του φεγγαριού και τα διάσπαρτα φωτάκια της πόλης, ερχόταν σε αντίθεση με την τρικυμία της ψυχής του. Στεκόταν στην άκρη της ταράτσας, με τις τύψεις τον πνίγουν. Δεν μπορούσε να το αντέξει πλέον. Έκανε δύο βήματα ακόμη και κοίταξε το χάος που απλωνόταν κάτω απο τα πόδια του. Με ένα βήμα, το απεχθές τέρας των ενοχών που τον κατέτρωγε τόσο καιρό θα χανόταν για πάντα στην κόλαση μαζί του. Η εικόνα της γυναίκας του με ένα πελώριο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό της κι τη νεογέννητη κορούλα τους στην αγκαλιά σχηματίστικε στο μυαλό του. Έκλεισε τα μάτια και σήκωσε το πόδι του στο  αέρα…..

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Κράτα το

Advertisements
 
9 Comments

Posted by on June 21, 2015 in Writings

 

9 responses to “Broken lives

  1. scardesign

    June 21, 2015 at 5:31 pm

    Great Short Story Emily!!!!

    Liked by 1 person

     
  2. scardesign

    June 21, 2015 at 5:31 pm

    Reblogged this on Scar Design and Photography and commented:
    Short Story by Emily’s Thoughts!!!!

    Liked by 1 person

     
  3. Το κόσκινο

    June 21, 2015 at 11:04 pm

    Excellent!

    Liked by 1 person

     
  4. muskanreadsandwrites

    June 22, 2015 at 9:02 am

    Simply amazing 🙂

    Liked by 1 person

     
  5. diadromoiexousias

    June 27, 2015 at 6:35 pm

    Nicely dramatised story. TYou creates real characters… continue! Maria

    Like

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
Stay Strong, Daily Warrior!

You are braver than what you believe.

Ovi Βιβλιοθέσεις

Όλα για διάβασμα είναι.

noelthepoet

Every step counts...

unbuttoned or undone

Hang on, Hang on

anelephantcant

Random thoughts and images, some serious, some humorous, some pointless

Poet's Corner

Poems, poets, poetry, writing, poetry challenges

julesgemstonepages

Opals, Emeralds & Uncut Diamonds, Oh My! Daily Poetic Verse for The River by JulesPaige. *****No ads, no spam, no awards - Thanks

Peak Perspective

Trying to climb out of the fog.

write meg!

Another take on writing, reading, loving -- and eating

Natalie Breuer

Natalie. Writer. Photographer. Etc.

Writers together

Best articles for Best readers

Makaitah Rogue

Personal Musings of a versatile femme

Frank Solanki

If you want to be a hero well just follow me

Carlflame

From La Vallée de Mots with love...

BayArt

New Perspective on Life

Ramblings of a Wanderer

a poetic soliloquy, on writing, my book reviews and more ramblings

Scar Design and Photography

Graphic Design , Photography, Movie Posters

%d bloggers like this: