RSS

Category Archives: Short stories

Α Strange Encounter

Sad Angel

 

 

 

 

It was late, long after midnight, when Emily managed to fall asleep. After a short time, she completely immersed in the world of dreams.

During her dreamy wandering, in a remote place, she had an unexpected encounter. As she was hanging around aimlessly, lost among memories and images, she saw three angels seating at the shore of a teal lake. The landscape around them was blurred and faded. It looked like an old painting that was wounded from the ravages of time.

The image of the angels hardly reminded her, the form she had given them in her mind. Their appearance did not radiate anything like heavenly peace and tranquility. She saw sadness and pain in their eyes. Bitter despair was painted on their gloomy faces. Their music did not glorify happiness and peacefulness, but it was a low wailing, filled with the most mournful colors. There was not a trace of joy in the atmosphere, as if the fear had swallowed it all.

Their halo had lost their golden glow. A dull, ominous gray had replaced the bright yellow. Their wings stood heavy and weak at their sides. They seemed as if hope had flown through them, immobilizing them on the ground. Emily stood motionless, fearing to approach. She felt that if she took one more step towards them, all would collapse.

An angel approached her stooping. He was walking as though he was carrying the whole weight of the world on his shoulders. He stood in front of her and looked deep inside her eyes, she felt his gaze reaching into the depths of her soul.

<< Life is a precious gift that you thoughtlessly waste away , take advantage of it before it is too late, nothing is forever >>, mumbled sadly and suddenly everything disappeared, leaving behind an unbearable void.

She woke up sobbing, with the memory of that terrible dream constantly scratching her mind and the unbearable onus of all mankind smashing her into pieces.

 


Παράξενη συνάντηση

Ήταν αργά, πολύ μετά τα μεσάνυχτα, όταν η Έμιλυ κατάφερε να αποκοιμηθεί. Ύστερα από λίγη ώρα βυθίστηκε εντελώς μέσα στο κόσμο των ονείρων της.

Κατά την διάρκεια της ονειρικής της περιπλάνησης, σε μια  απομακρυσμένη γωνία, είχε μια απροσδόκητη συνάντηση. Καθώς τριγυρνούσε άσκοπα, χαμένη ανάμεσα σε αναμνήσεις και εικόνες, αντίκρισε μια ομάδα τριών αγγέλων καθισμένους  στις όχθες μιας γαλαζοπράσινης λίμνης. Το τοπίο τριγύρω τους ήταν θαμπό και ξεθωριασμένο, έμοιαζε σαν ένας παλιός πίνακας, που τον πλήγωσε η φθορά του χρόνου.

Η εικόνα των αγγέλων της θύμισε ελάχιστα την μορφή που τους Η εικόνα των αγγέλων της θύμισε ελάχιστα την μορφή που τους είχε δώσει στο μυαλό της. Η εμφάνισή τους δεν απέπνεε ούτε σταγόνα ουράνιας γαλήνης και ηρεμίας. Είδε θλίψη και πόνο μέσα στο βλέμμα τους. Πικρή απόγνωση ήταν ζωγραφισμένη στα σκυθρωπά  πρόσωπά τους. Η μουσική τους δεν εξυμνούσε την ευτυχία και την ειρήνη, μα ήταν ένας σιγανός θρήνος, ζωγραφισμένος με τα πιο πένθιμα χρώματα. Ίχνος  χαράς δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα, λες και ο φόβος την είχε καταπιεί όλη.

Τα   φωτοστέφανά τους είχαν  χάσει  την χρυσή τους λάμψη. Ένα θαμπό, δυσοίωνο γκρίζο είχε αντικαταστήσει το φωτεινό κίτρινο. Τα φτερά τους στέκονταν βαριά, άτονα στο πλάι τους. Έμοιαζαν λες και η ελπίδα είχε πετάξει από μέσα τους, καθηλώνοντάς τους στο έδαφος. Η Έμιλυ στάθηκε ακίνητη, φοβούμενη να πλησιάσει. Ένιωθε  πως αν έκανε ακόμη ένα βήμα προς το μέρος τους, όλα θα κατέρρεαν.

Ένας άγγελος, την πλησίασε σκυφτός. Βάδιζε σαν να κουβαλούσε στους ώμους του όλο το βάρος του κόσμου. Στάθηκε μπροστά της και την κοίταξε βαθιά μες τα μάτια, ένιωσε το βλέμμα του να φτάνει μέχρι τα βάθη της ψυχής της.

<< Η ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο που σπαταλάτε αλόγιστα στα χέρια σας, εκμεταλλευτείτε το σωστά, πριν είναι πολύ αργά, τίποτα δεν είναι παντοτινό>> , ψέλλισε λυπημένα και με μιας εξαφανίστηκαν όλα, αφήνοντας ένα αβάσταχτο κενό πίσω τους.

Ξύπνησε με λυγμούς, με την ανάμνηση του φοβερού ονείρου να γρατζουνάει συνεχώς το μυαλό της και το ασήκωτο βάρος της ευθύνης ολόκληρης της ανθρωπότητας να την συνθλίβει.

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Advertisements
 
4 Comments

Posted by on August 29, 2016 in Fiction, Short stories, Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

The underground bunker

bombo shelter

              He walked hurriedly and closed the door behind him. The atmosphere was stuffy, as if the oxygen that existed had ceded its place in fear. He blinked to adapt his vision at the twilight which prevailed. He walked a few more steps inside and looked around.

                The shelter was a long corridor around 500 meters, and a width of three to four meters. In the background there was a ramification to the left. It looked like a burrow. The walls were consisted of cold, grey concrete and steel. Τhere were no windows, only something like grates on the ceiling, which served as air vents. The only link to the outside world was the door by which he had entered a little while before.

                He watched hundreds of people, of all ages, crammed next to each other. Mothers with eyes full of despair, holding their babies in their arms. Next to them the elderly were roosting beside their suitcases. Young children played quietly with their toys. In the background there were a few narrow metal bunk beds on the top of which wounded and sick men were lying. Further along, some were sleeping on the floor, wrapped in blankets, jackets and whatever they found that could keep them warm. Others chatting sullen, others stood hugging one another, looking confused around with blank stare. Eerie silence prevailed in the atmosphere, colored by anxiety and anticipation.

       After several fumbling he managed to find a free spot. He took his bundle and silent threw down his things, sat stodgy on the floor. He felt like he was a piece of the puzzle that filled in a horror picture.

Το υπόγειο καταφύγιο

 Μπήκε βιαστικά και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, λες και το οξυγόνο που υπήρχε στο χώρο, είχε παραχωρήσει την θέση του στο φόβο. Ανοιγόκλεισε τα μάτια του για να συνηθίσουν το μισοσκόταδο που επικρατούσε. Προχώρησε λίγα βήματα πιο μέσα και κοίταξε γύρω του.

                Το καταφύγιο ήταν ένας μακρύς διάδρομος, κάπου στα 500 μέτρα, με πλάτος τρία – τέσσερα μέτρα. Στο βάθος του υπήρχε μια διακλάδωση προς τα αριστερά. Έμοιαζε σαν ένα λαγούμι. Οι τοίχοι του αποτελούνταν απο γκρίζο, κρύο τσιμέντο και ατσάλι. Κανένα παράθυρο δεν υπήρχε πουθενά. Λιγοστές λάμπες κρέμονταν από το ταβάνι σκορπίζοντας ένα υπόλευκο ασθενικό φώς τριγύρω. Υπήρχαν μόνο κάτι σαν σχάρες στο ταβάνι, που χρησίμευαν σαν αεραγωγοί. Η μόνη του σύνδεση με τον έξω κόσμο ήταν η πόρτα απο την οποία είχε μπει πριν απο λίγο.

                Έβλεπε εκατοντάδες ανθρώπους, όλων των ηλικιών, στριμωγμένους τον ένα δίπλα στον άλλον. Μητέρες με βλέμμα απόγνωσης, κρατούσαν τα μωρά τους αγκαλιά. Παραδίπλα ηλικιωμένοι κούρνιαζαν δίπλα στις βαλίτσες τους. Μικρά παιδιά έπαιζαν ήσυχα με τα παιχνίδια τους. Στο βάθος υπήρχαν λίγες στενές μεταλλικές κουκέτες, όπου πάνω τους ήταν ξαπλωμένοι τραυματίες και άρρωστοι. Πιο εκεί κάποιοι κοιμόντουσαν στο πάτωμα, τυλιγμένοι με κουβέρτες, σακάκια και ό,τι άλλο είχαν βρει. Άλλοι κουβέντιαζαν σκυθρωποί, άλλοι στέκονταν αγκαλιασμένοι, κοιτάζοντας σαστισμένοι γύρω τους με βλέμμα κενό. Αλλόκοτη ησυχία επικρατούσε στην ατμόσφαιρα, χρωματισμένη απο την αγωνία και την αναμονή.

                Ύστερα απο αρκετό ψάξιμο κατάφερε και βρήκε ένα ελεύθερο σημείο. Πήρε το μπόγο του και αμίλητος, ακούμπησε τα πράγματά του, έκατσε βαρύς στο πάτωμα. Ένιωσε σαν να ήταν ένα κομμάτι πάζλ που συμπληρώθηκε σε μια εικόνα φρίκης.

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
6 Comments

Posted by on December 3, 2015 in Short stories

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Dream

236

Sometimes I dream that I’m an old book, with timeworn pages and a leather burgundy cover. I travel through the Ages. My pages contain all the knowledge of the world.
I meet all the important people, of which the future generations have been taught, I talk with them and expand my horizons.
I experience all the great events, all the magnificent discoveries. I live in every period, experience the changes of time.
I survive from burning, the Holy Inquisition and Obscurantism.
I teach and being taught the inexhaustible cognition, enhance my spiritual existence.
I give hope to the little children, fill their worlds with images. I comfort the sick and keep company to lonely people in cold nights.
I dream that I’m in huge libraries, filled with unlimited books, we all decorate the space and wait to be read.
Some other times I am standing up on tiny shelves in a small room, placed with love, beside the most well read books of all time.
My words, my ideas have been carved with indelible ink against the decay of memory and the time that passed.
My pages open up at the dawn of time, being browsed throughout the ages and will be closed by the end of it.
*I am a tiny book, but if you love and dream about something with passion, no one and nothing is able to deprive that from you.

Όνειρο

Πολλές φορές ονειρεύομαι πως είμαι ένα παλιό βιβλίο, με φύλλα κιτρινισμένα και δερμάτινο βυσσινί εξώφυλλο. Ταξιδεύω μέσα στους αιώνες. Οι σελίδες μου περιέχουν όλη την γνώση του κόσμου.

Συναντώ όλους τους σπουδαίους ανθρώπους για τους οποίους διδάσκονται οι νέες γενιές, κουβεντιάζω μαζί τους, επεκτείνω τους ορίζοντές μου.

Ζω όλα τα σπουδαία γεγονότα, τις σπουδαίες ανακαλύψεις. Ζω σε κάθε εποχή, βιώνω τις αλλαγές του χρόνου.

Γλιτώνω από το κάψιμο, την Ιερά Εξέταση, τον Σκοταδισμό.

Διδάσκω και διδάσκομαι την αστείρευτη γνώση ,πλουτίζω τον ψυχικό μου κόσμο.

Δίνω ελπίδα στα μικρά παιδιά, πλάθω τον κόσμο τους με εικόνες . Παρηγορώ τους αρρώστους. Κρατώ συντροφιά σε μοναχικούς ανθρώπους τα κρύα βράδια.

Ονειρεύομαι πως βρίσκομαι σε τεράστιες βιβλιοθήκες, γεμάτες με άπειρα βιβλία, στολίζοντας το χώρο, περιμένοντας να διαβαστούν.

Άλλοτε πάλι είμαι πάνω σε μικροσκοπικά ράφια, τοποθετημένο με αγάπη, πλάι στα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία, σε ένα μικρό δωματιάκι.

Οι λέξεις μου, οι ιδέες μου, έχουν χαραχθεί με ανεξίτηλο μελάνι , ενάντια στη φθορά της μνήμης και του χρόνου που κυλά.

Οι σελίδες μου ανοίγουν με την αυγή του χρόνου, ξεφυλλίζονται σε όλη την πορεία του και θα κλείσουν με την δύση του..

*Είμαι ένα μικρό βιβλίο , μα αν αγαπάς και ονειρεύεσαι κάτι με πάθος , κανείς και τίποτα δεν μπορεί να στο στερήσει…

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
10 Comments

Posted by on September 15, 2015 in Fiction, Short stories, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,

True Image

cb7088e9aad2f80eb93b882a68faf2e2

From the moment you were born, everyone cheered the brilliance of your existance. your eyes were like the color of the cloudy sky and your hair looked like a flaming wreath that circled your snow-white face. they called you a small miracle. they anointed you for great things, great conquests. But you were looking at yourself in the mirror and all you could see was a little child, an ordinary little boy. Not a ” child prodigy”, as everyone called you, but a frightened child, who makes his first tentative steps in the world, discovering life. You considered your existance as a small dot. A white mark in the vast blackboard of the universe. You did not count time with seconds or watches, but by moments that have passed. You loved everything living or lifeless. You gaze embraced everything with love and affection. Your words came out crystal clear throught your mouth, radiating truth and wisdom. But when you dared to talk to them honestly, about what you discened in them, everything changed.When you broke the mask that they wore and had been carefully built up to hide the ugliness of their souls, their admiration and love turned into burning hatred and disgust. They insulted you with the worst words, they cursed you, they exiled you. They chased you away, as miasma, not to hear your voice, covering their shame with hypocrisy. But when you left you took with you only the beautiful memories, the smiles and the innocent childrent’s eyes. You denied to stain your soul with hatred and evilness. By leaving you left  behind your last gift. A gorgeous smile, like a golden sun, to adorn their sky. To rise and set everyday, illuminating the beauty of life. Because life always goes on…

Αληθινή εικόνα
Από την στιγμή που γεννήθηκες, όλοι επευφημούσαν την λαμπρότητα της ύπαρξής σου. Τα μάτια σου ήταν όμοια με το χρώμα του συννεφιασμένου ουρανού και τα μαλλιά σου έμοιαζαν σαν ένα πυρωμένο στεφάνι που κύκλωνε το πάλλευκο πρόσωπό σου. Σε αποκάλεσαν ένα μικρό θαύμα. Σε έχρισαν αρχηγό τους. Σε προόριζαν για σπουδαία πράγματα, μεγάλες κατακτήσεις.
Μα εσύ κοιτούσες τον εαυτό σου στον καθρέφτη και το μόνο που αντίκριζες μπροστά σου ήταν ένα μικρό παιδί, ένα συνηθισμένο μικρό παιδί. Όχι ένα “παιδί θαύμα”, όπως όλοι σε αποκαλούσαν, μα ένα φοβισμένο παιδάκι, που έκανε δειλά τα πρώτα του βήματα στον κόσμο, ανακαλύπτοντας την ζωή.
Θεωρούσες την ύπαρξή σου μια μικρή κουκίδα. Ένα λευκό σημάδι πάνω στον απέραντο μαυροπίνακα του σύμπαντος. Δεν μετρούσες το χρόνο με τα δευτερόλεπτα, τα ρολόγια , μα με τις στιγμές που περνούσαν. Αγαπούσες τα πάντα, έμψυχα και άψυχα. Το βλέμμα σου αγκάλιαζε τα πάντα με αγάπη και στοργή. Διψούσες για μάθηση και λαχταρούσες να κατακτήσεις όση γνώση μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό σου. Τα λόγια σου έβγαιναν κρυστάλλινα μέσα από το στόμα σου, ακτινοβολώντας σοφία και αλήθεια.
Μα όταν κάποτε τόλμησες να τους μιλήσεις ειλικρινά γι’ αυτό που διέκρινες μέσα σε αυτούς, όλα άλλαξαν. Όταν κατέρριψες το προσωπείο που είχαν επιμελώς χτίσει για να κρύψουν την ασχήμια της ψυχής τους, ο θαυμασμός και η αγάπη τους μετατράπηκαν σε φλεγόμενο μίσος και απέχθεια. Σε έβρισαν με τα χειρότερα λόγια,σε καταράστηκαν, σε εξόρισαν. Σε έδιωξαν μακριά τους, σαν μίασμα, για να μην ακούνε, σκεπάζοντας την ντροπή τους με υποκρισία.
Μα εσύ, φεύγοντας, πήρες μαζί σου μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, τα χαμόγελα και τα αθώα παιδικά βλέμματα. Αρνήθηκες να λερώσεις την ψυχή σου με μίσος και κακία. Αποχωρώντας, άφησες πίσω σου το τελευταίο σου δώρο. Ένα πανέμορφο χαμόγελο, σαν χρυσαφένιος ήλιος, να στολίζει τον ουρανό τους. Να ανατέλλει και να δύει κάθε ημέρα, φωτίζοντας τις ομορφιές της ζωής. Γιατί η ζωή πάντοτε συνεχίζεται..

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
7 Comments

Posted by on August 30, 2015 in Short stories

 

Tags: , , , , ,

Bubbles

tmp_6420-received_10206475701103634266788831

Ideas were springing from his mind, like little glossy, transparent bubbles. They spread out in space, scattering multicoloured notes of inspiration in the air. His mind was working feverishly, burning, constantly generating new material, feeding back new bubbles. Gradually they were filling the room and reaching the top. The images through the transparent bubbles transformed in front of his eyes, granting him a new vision of the reality he was living. It seemed as if he was staring at his own reflection through a huge deforming mirror. He stretched out his hand, touched gently a bubble that stood motionless in front of his face. He felt it pulsing briefly and then burst and disappeared. With the bursting of the bubble he felt a small explosion taking place in his brain, flooding it with feelings and images. With a smile of pleasure and shinning eyes of happiness, he embraced the creativity that overfloed his soul.

Φυσαλίδες

Ιδέες πετάγονταν απο το μυαλό του, σαν μικρές γυαλιστερές διάφανες φυσαλίδες. Απλώνονταν στον χώρο, λαμπιρίζοντας, σκορπίζοντας πολύχρωμες νότες έμπνευσης στον αέρα. Το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς, φλεγόμενο, γεννώντας συνεχώς νέο υλικό, ανατροφοδοτώντας νέες φυσαλίδες. Σιγά σιγά κόντευαν να γεμίσουν το χώρο έως πάνω. Οι εικόνες, μέσα απο τις διάφανες φυσαλίδες, μεταμορφώνονταν μπροστά στα μάτια του, χαρίζοντάς του μια νέα οπτική της πραγματικότητας όπου ζούσε. Έμοιαζε λες και κοιτούσε το είδωλό του μέσα απο ένα πελώριο παραμορφωτικό καθρέφτη. Άπλωσε το χέρι του, άγγιξε απαλά μια φυσαλίδα που είχε σταθεί ακίνητη μπροστά στο πρόσωπό του. Την αισθάνθηκε να πάλλεται στιγμιαία, και έπειτα να σκάει και να χάνεται. Μαζί με το σκάσιμο της φυσαλίδας ένιωσε μια μικρή έκρηξη να λαμβάνει χώρα στο μυαλό του, κατακλύζοντάς το με συναισθήματα και εικόνες. Με ένα πλατύ χαμόγελο ευχαρίστησης και μάτια που έλαμπαν απο ευτυχία, αγκάλιασε την δημιουργηκότητα που πλημμύρισε την ψυχή του.

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Κράτα το

 
4 Comments

Posted by on August 1, 2015 in Short stories

 

Tags: , , , , , ,

Waterfall of emotions

Waterfall of emotions make me bleed inside.

A colorful storm of feelings overcome me…

Red love, purple anger blue sadness, yellow anxiety, violet passion

green fear, grey confussion, black depression, white hope.

Seeking for a happy place that long ago have lost.

Refuse to see the truth of the inner self.

Avoid to hear the painful words of common sense.

Having built a shelter of tall brick walls,

leaving everybody else inside.

Constant fear of revealing my soul.

Dissociate of existing reality and sinking into the world of madness.tmp_18165-a-colors_waterfall-1582245-1282039711

 

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
5 Comments

Posted by on November 30, 2014 in Short stories

 

Tags: , , , , , , ,

03:33

received_10204532057273753.jpeg

She sank deeper and deeper into the dreaming world. Once more the cursed nightmare relived, making her tremple. That awful creature was standing at the corner looking at her with his vicious bloody red gaze. With a slow pace he approached her, living behind a tinny sound of threat. He was so scary that tears filled her eyes. His face seemed like it was full of worms. His orbits were dripping with a dark malodorous fluid that brought her nausea. His hand drew in closer, with his dead skin pulsing all over it. She woke up, this time screaming. She sat up on the couch distraught and lit the table lamp beside her. She shot a glance at the clock opposite. It frozed at 03:33 a.m …

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
4 Comments

Posted by on November 17, 2014 in Short stories

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

 
the poet's billow

a resource for moving poetry

Poesy plus Polemics

Words of Wonder, Worry and Whimsy

Stay Strong, Daily Warrior!

You are braver than what you believe.

Ovi Βιβλιοθέσεις

Όλα για διάβασμα είναι.

noelthepoet

Every step counts...

unbuttoned or undone

Hang on, Hang on

anelephantcant

Random thoughts and images, some serious, some humorous, some pointless

Poet's Corner

Poems, poets, poetry, writing, poetry challenges

julesgemstonepages

Opals, Emeralds & Uncut Diamonds, Oh My! Daily Poetic Verse for The River by JulesPaige. *****No ads, no spam, no awards - Thanks

Peak Perspective

Trying to climb out of the fog.

write meg!

Another take on writing, reading, loving -- and eating

Natalie Breuer

Natalie. Writer. Photographer. Etc.

Writers together

Best articles for Best readers

Makaitah Rogue

Personal Musings of a versatile femme

Frank Solanki

If you want to be a hero well just follow me

Carlflame

From La Vallée de Mots with love...

BayArt

New Perspective on Life