RSS

Category Archives: Writings

Βγάλτε με απο εδώ μέσα

Gas Chamber

Βγάλτε με από εδώ μέσα! Είμαι ακόμη ζωντανός, με ακούτε; Εδώ είμαι, με βλέπει κανείς;

Περιβάλλομαι από παγωμένους τοίχους και άψυχα πτώματα. Οι συγκρατούμενοι μου σιγά σιγά φύγανε. Οι φωνές και τα ουρλιαχτά τους αντηχούν διαρκώς μέσα στο κεφάλι μου.

Το βλέμμα απόγνωσης και η έκφραση τρόμου που είχαν τα πρόσωπά τους έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στο μυαλό μου. Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ.

ΒΓΑΛΤΕ ΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΕΣΑ.

Ακόμη ανασαίνω. Να δείτε, κουνάω το χέρι μου, τα δάχτυλά μου. Μην με αφήσετε να πεθάνω.

Είμαι πολύ νέος ακόμη. Έχω όνειρα, ελπίδες.

Σας παρακαλώ βγάλτε με από εδώ! Θέλω να ζήσω….

Η ανάσα μου λιγοστεύει, τα μάτια μου τσούζουν. Το δηλητήριο αρχίζει να επιδρά. Οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν σιγά σιγά. Νιώθω τον χρόνο να γλιστρά μέσα από τα χέρια μου. Το σκοτάδι με κυριεύει.

Σας ικετεύω, βγάλτε με γρήγορα από εδώ μέσα. Είμαι ακόμα ζωντανός, να δείτε προσπαθώ να σηκωθώ…

Δεν αντέχω άλλο, ο αέρας με πνίγει. Θολώνουν τα μάτια μου. Παραλύω…

Ο θάνατος με πλησιάζει με γοργά βήματα, ο ήχος από τα μακάβρια βήματά του φτάνει στα αυτιά μου όλο και πιο ξεκάθαρα.

Μην με βγάλετε. Είναι πλέον αργά…

Να διακρίνω τους δικούς μου ανθρώπους να με καλούν. Να η μάνα μου, ο πατέρας μου, η μικρή μου αδερφή, με φωνάζουν. Τώρα ετοιμάζομαι να τους συναντήσω, να γίνουμε και πάλι οικογένεια.

Αντίο, αφήνω αυτόν το σκληρό κόσμο…

 

©Emily’s thoughts

Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on January 28, 2018 in Short stories, Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Σιωπή

Silence

 

 

Τα χρόνια του περάσανε,

λύπες, χαρές μοιράσανε

στην άδεια μας ζωή.

 

Φοβούμενος τα λάθη του,

φυλάκισε τα πάθη του

και έμεινε εκεί.

 

Μιλούσε με τον πόνο μας,

λευτέρωνε τον καημό μας

μες απ’ τη μουσική.

 

Το χρόνο δεν επρόλαβε,

ξοπίσω του προχώραγε,

σα βιαστικό παιδί.

 

Τραγούδι που εσώπασε,

καρδιά για λίγο κόπασε,

και άκου τη σιγή.

 

Τα λόγια βουβάθηκανε,

οι στοίχοι μόνο μείνανε,

από τον ποιητή.

 

 

©Emily’s thoughts

Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

 

 
3 Comments

Posted by on September 3, 2016 in Poetry, Writing, Writings

 

Tags: , , , , ,

Α Strange Encounter

Sad Angel

 

 

 

 

It was late, long after midnight, when Emily managed to fall asleep. After a short time, she completely immersed in the world of dreams.

During her dreamy wandering, in a remote place, she had an unexpected encounter. As she was hanging around aimlessly, lost among memories and images, she saw three angels seating at the shore of a teal lake. The landscape around them was blurred and faded. It looked like an old painting that was wounded from the ravages of time.

The image of the angels hardly reminded her, the form she had given them in her mind. Their appearance did not radiate anything like heavenly peace and tranquility. She saw sadness and pain in their eyes. Bitter despair was painted on their gloomy faces. Their music did not glorify happiness and peacefulness, but it was a low wailing, filled with the most mournful colors. There was not a trace of joy in the atmosphere, as if the fear had swallowed it all.

Their halo had lost their golden glow. A dull, ominous gray had replaced the bright yellow. Their wings stood heavy and weak at their sides. They seemed as if hope had flown through them, immobilizing them on the ground. Emily stood motionless, fearing to approach. She felt that if she took one more step towards them, all would collapse.

An angel approached her stooping. He was walking as though he was carrying the whole weight of the world on his shoulders. He stood in front of her and looked deep inside her eyes, she felt his gaze reaching into the depths of her soul.

<< Life is a precious gift that you thoughtlessly waste away , take advantage of it before it is too late, nothing is forever >>, mumbled sadly and suddenly everything disappeared, leaving behind an unbearable void.

She woke up sobbing, with the memory of that terrible dream constantly scratching her mind and the unbearable onus of all mankind smashing her into pieces.

 


Παράξενη συνάντηση

Ήταν αργά, πολύ μετά τα μεσάνυχτα, όταν η Έμιλυ κατάφερε να αποκοιμηθεί. Ύστερα από λίγη ώρα βυθίστηκε εντελώς μέσα στο κόσμο των ονείρων της.

Κατά την διάρκεια της ονειρικής της περιπλάνησης, σε μια  απομακρυσμένη γωνία, είχε μια απροσδόκητη συνάντηση. Καθώς τριγυρνούσε άσκοπα, χαμένη ανάμεσα σε αναμνήσεις και εικόνες, αντίκρισε μια ομάδα τριών αγγέλων καθισμένους  στις όχθες μιας γαλαζοπράσινης λίμνης. Το τοπίο τριγύρω τους ήταν θαμπό και ξεθωριασμένο, έμοιαζε σαν ένας παλιός πίνακας, που τον πλήγωσε η φθορά του χρόνου.

Η εικόνα των αγγέλων της θύμισε ελάχιστα την μορφή που τους Η εικόνα των αγγέλων της θύμισε ελάχιστα την μορφή που τους είχε δώσει στο μυαλό της. Η εμφάνισή τους δεν απέπνεε ούτε σταγόνα ουράνιας γαλήνης και ηρεμίας. Είδε θλίψη και πόνο μέσα στο βλέμμα τους. Πικρή απόγνωση ήταν ζωγραφισμένη στα σκυθρωπά  πρόσωπά τους. Η μουσική τους δεν εξυμνούσε την ευτυχία και την ειρήνη, μα ήταν ένας σιγανός θρήνος, ζωγραφισμένος με τα πιο πένθιμα χρώματα. Ίχνος  χαράς δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα, λες και ο φόβος την είχε καταπιεί όλη.

Τα   φωτοστέφανά τους είχαν  χάσει  την χρυσή τους λάμψη. Ένα θαμπό, δυσοίωνο γκρίζο είχε αντικαταστήσει το φωτεινό κίτρινο. Τα φτερά τους στέκονταν βαριά, άτονα στο πλάι τους. Έμοιαζαν λες και η ελπίδα είχε πετάξει από μέσα τους, καθηλώνοντάς τους στο έδαφος. Η Έμιλυ στάθηκε ακίνητη, φοβούμενη να πλησιάσει. Ένιωθε  πως αν έκανε ακόμη ένα βήμα προς το μέρος τους, όλα θα κατέρρεαν.

Ένας άγγελος, την πλησίασε σκυφτός. Βάδιζε σαν να κουβαλούσε στους ώμους του όλο το βάρος του κόσμου. Στάθηκε μπροστά της και την κοίταξε βαθιά μες τα μάτια, ένιωσε το βλέμμα του να φτάνει μέχρι τα βάθη της ψυχής της.

<< Η ζωή είναι ένα πολύτιμο δώρο που σπαταλάτε αλόγιστα στα χέρια σας, εκμεταλλευτείτε το σωστά, πριν είναι πολύ αργά, τίποτα δεν είναι παντοτινό>> , ψέλλισε λυπημένα και με μιας εξαφανίστηκαν όλα, αφήνοντας ένα αβάσταχτο κενό πίσω τους.

Ξύπνησε με λυγμούς, με την ανάμνηση του φοβερού ονείρου να γρατζουνάει συνεχώς το μυαλό της και το ασήκωτο βάρος της ευθύνης ολόκληρης της ανθρωπότητας να την συνθλίβει.

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

 

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

 
4 Comments

Posted by on August 29, 2016 in Fiction, Short stories, Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

Fear

Fear.jpg

I’m afraid of people

When the primitive feeling inside them awakens

I’m afraid of people

When their eyes fill up with hatred and enmity

I’m afraid of people

When their hand instead of holding pen, are holding gun

I’m afraid of people

When their words are hiding poison

Dread their need

For sovereignty which deprives freedom

I grieve thinking

So many evolution centuries seem to have passed in vain

I fear for our future

Could it be gloomier than our past?

 

Φόβος

 

Φοβάμαι τους ανθρώπους

Όταν το πρωτόγονο αίσθημα μέσα τους ξυπνά

Φοβάμαι  τους ανθρώπους

Όταν τα μάτια τους γεμίζουν με μίσος και έχθρα

Φοβάμαι τους ανθρώπους

Όταν στα χέρια αντί για πένα κρατάνε όπλο

Φοβάμαι τους ανθρώπους

Όταν στα λόγια τους κρύβεται δηλητήριο

Τρέμω την ανάγκη τους

Για κυριαρχία που στερεί την ελευθερία

Θλίβομαι  σκεπτόμενη

Τόσους αιώνες εξέλιξης που μοιάζουν μάταιοι

Φοβάμαι το μέλλον μας

Μήπως είναι πιο ζοφερό από το παρελθόν μας ;

 

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

Κράτα το

 
3 Comments

Posted by on August 6, 2016 in Poetry, Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Make the First step

lucid 2

You may need to climb a huge laborious acclivity. You may need to overcome a maze of obstacles, to overcome unimaginable difficulties. Giant walls found in your way and dark, dangerous paths. You might have to fight even with yourself, so do not give up, to continue your difficult way towards the hill of your dreams. But you know that when you will succeed and reach the top, enchanting beauty will spread under your feet. Your gaze will be lost among beautiful sunsets, fabulous landscapes, dreamlike states. A veil of jubilation and happiness will wrap your soul. All the hard work and your anxieties will be compensated. Your happiness will be the greatest reward for the tremendous efforts you made.

Κάνε το πρώτο βήμα
Μπορεί να χρειαστεί να ανέβεις μια πελώρια κοπιαστική ανηφόρα. Μπορεί να χρειαστεί να υπερπηδήσεις δαιδαλώδη εμπόδια, να ξεπεράσεις αφάνταστες δυσκολίες. Γιγάντιοι τοίχοι να βρεθούν στο δρόμο σου και σκοτεινά, επικίνδυνα μονοπάτια. Να πρέπει να παλέψεις ακόμη και με τον εαυτό σου, ώστε να μην τα παρατήσεις, να συνεχίσεις την δύσκολη πορεία σου προς την κατάκτηση του λόφου των ονείρων σου. Μα να ξέρεις πως όταν καταφέρεις και φτάσεις στην κορυφή, μαγευτική ομορφιά θα απλωθεί κάτω από τα πόδια σου. Το βλέμμα σου θα χαθεί ανάμεσα σε υπέροχα ηλιοβασιλέματα, παραμυθένια τοπία, ονειρικές πολιτείες. Ένα πέπλο αγαλλίασης και ευτυχίας θα τυλίξει την ψυχή σου. Όλοι σου οι κόποι και οι αγωνίες θα αποζημιωθούν. Η ευτυχία σου θα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλες.

 

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
1 Comment

Posted by on November 12, 2015 in Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , ,

How

universe

How do you keep your mind unified, into a whole,
when dissipated throughout the universe?
How do you keep the pieces of your soul united
when the wind drift them away?
How do you restrain your existence in a unit
when is divided into countless pieces?
How do you return into this world
when in your dreams you are swimming in the infinity?

Πως
Πως κρατάς το μυαλό σου ενιαίο, σε ένα σύνολο,
όταν σκορπίζεται σε ολόκληρο το σύμπαν;
Πως κρατάς τα κομμάτια της ψυχής σου ενωμένα
όταν ο άνεμος τα παρασέρνει μακριά;
Πως συγκρατείς την ύπαρξη σου στην μονάδα
όταν διαιρείται σε αμέτρητα κομμάτια;
Πως επιστρέφεις στον κόσμο αυτό
όταν στα όνειρα σου κολυμπάς στο άπειρο;

 

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
3 Comments

Posted by on October 17, 2015 in Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Seeking for Tomorrow

a

You woke up stodgy today, languid.

Gazed at the gray, sad sky from your window.

Breathe a robust dose of oxygen,

that much amount you correspond they told you,

and started your day, mechanically.

You put a cup of black coffee

and sat in frond of the screen of your television.

Your everyday life was immersed in routine, ensconced,

free from all the unnecessary thoughts.

But today, everything seemed different,

everything had lost their usual, familiar form.

The walls of the glass tank that surrounted you

began to press down on you, tighten up, entrap you.

Childhood’s memories, dreams and the search of your true self,

conquered your mind, like a torrent,

generating colors and desires

nonexistent until then, unknown to you,

opening new windows to the world, new perspectives.

Changing slipped slowly inside your soul,

like a seed, that waiting patiently,

until they sprout and flourish.

Suddenly, you wanted to actually live.

The present that you were set would not suffice you, anymore.

You longed to feel what it means to dare, to take risks, to love.

To taste the hope, the fear, failure, success.

The desire to create your own future, built with your own wants,

overwhelmed your existence.

You gave a strong punch, full of indignation,

the glass wall collapsed around you,

leaving a crushing winning sound in the air.

With bare feet and heart full of hope

you marched ahead to meet tomorrow.

Leaving, you gave a promise to yourself.

Never again glass cages. Never again.

————————————————————————-

Αναζητώντας το αύριο

Σηκώθηκες βαρύς σήμερα, άτονος.

Ατένισες τον γκριζωπό, θλιμμένο ουρανό απ ‘το παράθυρό σου.

Ανέπνευσες μια γερή δόση οξυγόνου,

τόση σου είπαν πως σου αναλογούσε,

και ξεκίνησες την ημέρα, μηχανικά.

Έβαλες σε μια κούπα μαύρο καφέ

και άραξες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης σου.

Η καθημερινότητά σου βουτηγμένη στην ρουτίνα, βολεμένη,

απαλλαγμένη από κάθε περιττή σκέψη.

Όλα όμως σήμερα έμοιαζαν διαφορετικά,

είχαν χάσει την συνηθισμένη, οικεία τους μορφή.

Οι γυάλινοι τοίχοι της γυάλας που σε περιέβαλλε,

άρχισαν να σε πλακώνουν, να σε σφίγγουν, να σε εγκλωβίζουν.

Παιδικές αναμνήσεις, όνειρα και η αναζήτηση του αληθινού εαυτού σου

κυρίευσαν σαν χείμαρρος το μυαλό σου,

γεννώντας χρώματα και επιθυμίες,

ανύπαρκτα μέχρι τότε, άγνωστα προς τα εσένα,

ανοίγοντας νέα παράθυρα προς τον κόσμο, νέες προοπτικές.

Η αλλαγή τρύπωσε αργά μες στην ψυχή σου,

σαν σπόρος που περίμενε καρτερικά ώσπου να φυτρώσει και να ανθίσει.

Ξαφνικά, θέλησες να ζήσεις πραγματικά.

Το παρόν που σου είχαν ορίσει δεν σου αρκούσε.

Ποθούσες να νιώσεις τι σημαίνει να τολμάς, να διακινδυνεύεις, να αγαπάς.

Να γευτείς την ελπίδα, το φόβο, την αποτυχία, την επιτυχία.

Η επιθυμία να φτιάξεις το δικό σου μέλλον, χτισμένο με τα δικά σου θέλω,

κατέκλυσε την ύπαρξή σου.

Έδωσες μια δυνατή γροθιά, γεμάτος αγανάκτηση.

Ο γυάλινος τοίχος γύρω σου κατέρρευσε,

αφήνοντας έναν συντριπτικό ήχο νίκης στον αέρα.

Με πόδια γυμνά και καρδιά γεμάτη ελπίδα,

βάδισες μπροστά, να συναντήσεις το αύριο.

Φεύγοντας, έδωσες μια υπόσχεση στον εαυτό σου,

ποτέ ξανά γυάλινα κλουβιά. Ποτέ ξανά.

©Emily’s thoughts

Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Κράτα το

 
13 Comments

Posted by on September 27, 2015 in Writings

 

Tags: , , , , , , , , ,

 
Store365

Awesome Site!

"The Big Boss"

"childhood should be spent around beautiful objects"

TwinMirrors

Look into our mirrors...You will see the most amazing things...

odysseas zervos

ποίηση! η πιο μεταφυσική τέχνη

Παιδείας Εγκώμιον

εκπαίδευση, μόρφωση, πολιτισμός, κοινωνία, επιστήμη, πολιτική, βιβλία

Zwzaa.com

Καλώς Oρίσατε!

the poet's billow

a resource for moving poetry

Heart Write

My heart in the form of poetry

Poesy plus Polemics

Words of Wonder, Worry and Whimsy

Stay Strong, Daily Warrior!

You are braver than what you believe.

Ovi Βιβλιοθέσεις

Όλα για διάβασμα είναι.

noelthepoet

Every step counts...

unbuttoned or undone

Hang on, Hang on

anelephantcant

Random thoughts and images, some serious, some humorous, some pointless

Poet's Corner

Poems, poets, poetry, writing, poetry challenges