RSS

Make the First step

lucid 2

You may need to climb a huge laborious acclivity. You may need to overcome a maze of obstacles, to overcome unimaginable difficulties. Giant walls found in your way and dark, dangerous paths. You might have to fight even with yourself, so do not give up, to continue your difficult way towards the hill of your dreams. But you know that when you will succeed and reach the top, enchanting beauty will spread under your feet. Your gaze will be lost among beautiful sunsets, fabulous landscapes, dreamlike states. A veil of jubilation and happiness will wrap your soul. All the hard work and your anxieties will be compensated. Your happiness will be the greatest reward for the tremendous efforts you made.

Κάνε το πρώτο βήμα
Μπορεί να χρειαστεί να ανέβεις μια πελώρια κοπιαστική ανηφόρα. Μπορεί να χρειαστεί να υπερπηδήσεις δαιδαλώδη εμπόδια, να ξεπεράσεις αφάνταστες δυσκολίες. Γιγάντιοι τοίχοι να βρεθούν στο δρόμο σου και σκοτεινά, επικίνδυνα μονοπάτια. Να πρέπει να παλέψεις ακόμη και με τον εαυτό σου, ώστε να μην τα παρατήσεις, να συνεχίσεις την δύσκολη πορεία σου προς την κατάκτηση του λόφου των ονείρων σου. Μα να ξέρεις πως όταν καταφέρεις και φτάσεις στην κορυφή, μαγευτική ομορφιά θα απλωθεί κάτω από τα πόδια σου. Το βλέμμα σου θα χαθεί ανάμεσα σε υπέροχα ηλιοβασιλέματα, παραμυθένια τοπία, ονειρικές πολιτείες. Ένα πέπλο αγαλλίασης και ευτυχίας θα τυλίξει την ψυχή σου. Όλοι σου οι κόποι και οι αγωνίες θα αποζημιωθούν. Η ευτυχία σου θα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για την τεράστια προσπάθεια που κατέβαλες.

 

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
1 Comment

Posted by on November 12, 2015 in Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , ,

An Amazing and Powerful Poem by Warsan Shire

regugee girl  

Today I would like to share with you this amazing poem. Considering the current situation that takes place in my country and Europe in general as regards the thousand of refugees that running away from their homes,searching for safety and hope, traveling miles on foot to the crossing borders, when I read this poem it touched me deeply. Many of them won’t survive through their journey and probably nobody will return back to their country that violently left due to the war. They have suffered so much so long, we ought to help them as we can. Humanity has to take measures and act efficiently so noone forced to leave his home.

Home by Warsan Shire

no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as well

your neighbors running faster than you
breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body
you only leave home
when home won’t let you stay.

no one leaves home unless home chases you
fire under feet
hot blood in your belly
it’s not something you ever thought of doing
until the blade burnt threats into
your neck
and even then you carried the anthem under
your breath
only tearing up your passport in an airport toilets
sobbing as each mouthful of paper
made it clear that you wouldn’t be going back.

you have to understand,
that no one puts their children in a boat
unless the water is safer than the land
no one burns their palms
under trains
beneath carriages
no one spends days and nights in the stomach of a truck
feeding on newspaper unless the miles travelled
means something more than journey.
no one crawls under fences
no one wants to be beaten
pitied

no one chooses refugee camps
or strip searches where your
body is left aching
or prison,
because prison is safer
than a city of fire
and one prison guard
in the night
is better than a truckload
of men who look like your father
no one could take it
no one could stomach it
no one skin would be tough enough

the go home blacks
refugees
dirty immigrants
asylum seekers
sucking our country dry
niggers with their hands out
they smell strange
savage
messed up their country and now they want
to mess ours up
how do the words
the dirty looks
roll off your backs
maybe because the blow is softer
than a limb torn off

or the words are more tender
than fourteen men between
your legs
or the insults are easier
to swallow
than rubble
than bone
than your child body
in pieces.
i want to go home,
but home is the mouth of a shark
home is the barrel of the gun
and no one would leave home
unless home chased you to the shore
unless home told you
to quicken your legs
leave your clothes behind
crawl through the desert
wade through the oceans
drown
save
be hunger
beg
forget pride
your survival is more important

no one leaves home until home is a sweaty voice in your ear
saying-
leave,
run away from me now
i dont know what i’ve become
but i know that anywhere
is safer than here

 
3 Comments

Posted by on October 31, 2015 in Uncategorized

 

How

universe

How do you keep your mind unified, into a whole,
when dissipated throughout the universe?
How do you keep the pieces of your soul united
when the wind drift them away?
How do you restrain your existence in a unit
when is divided into countless pieces?
How do you return into this world
when in your dreams you are swimming in the infinity?

Πως
Πως κρατάς το μυαλό σου ενιαίο, σε ένα σύνολο,
όταν σκορπίζεται σε ολόκληρο το σύμπαν;
Πως κρατάς τα κομμάτια της ψυχής σου ενωμένα
όταν ο άνεμος τα παρασέρνει μακριά;
Πως συγκρατείς την ύπαρξη σου στην μονάδα
όταν διαιρείται σε αμέτρητα κομμάτια;
Πως επιστρέφεις στον κόσμο αυτό
όταν στα όνειρα σου κολυμπάς στο άπειρο;

 

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
3 Comments

Posted by on October 17, 2015 in Writing, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Seeking for Tomorrow

a

You woke up stodgy today, languid.

Gazed at the gray, sad sky from your window.

Breathe a robust dose of oxygen,

that much amount you correspond they told you,

and started your day, mechanically.

You put a cup of black coffee

and sat in frond of the screen of your television.

Your everyday life was immersed in routine, ensconced,

free from all the unnecessary thoughts.

But today, everything seemed different,

everything had lost their usual, familiar form.

The walls of the glass tank that surrounted you

began to press down on you, tighten up, entrap you.

Childhood’s memories, dreams and the search of your true self,

conquered your mind, like a torrent,

generating colors and desires

nonexistent until then, unknown to you,

opening new windows to the world, new perspectives.

Changing slipped slowly inside your soul,

like a seed, that waiting patiently,

until they sprout and flourish.

Suddenly, you wanted to actually live.

The present that you were set would not suffice you, anymore.

You longed to feel what it means to dare, to take risks, to love.

To taste the hope, the fear, failure, success.

The desire to create your own future, built with your own wants,

overwhelmed your existence.

You gave a strong punch, full of indignation,

the glass wall collapsed around you,

leaving a crushing winning sound in the air.

With bare feet and heart full of hope

you marched ahead to meet tomorrow.

Leaving, you gave a promise to yourself.

Never again glass cages. Never again.

————————————————————————-

Αναζητώντας το αύριο

Σηκώθηκες βαρύς σήμερα, άτονος.

Ατένισες τον γκριζωπό, θλιμμένο ουρανό απ ‘το παράθυρό σου.

Ανέπνευσες μια γερή δόση οξυγόνου,

τόση σου είπαν πως σου αναλογούσε,

και ξεκίνησες την ημέρα, μηχανικά.

Έβαλες σε μια κούπα μαύρο καφέ

και άραξες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης σου.

Η καθημερινότητά σου βουτηγμένη στην ρουτίνα, βολεμένη,

απαλλαγμένη από κάθε περιττή σκέψη.

Όλα όμως σήμερα έμοιαζαν διαφορετικά,

είχαν χάσει την συνηθισμένη, οικεία τους μορφή.

Οι γυάλινοι τοίχοι της γυάλας που σε περιέβαλλε,

άρχισαν να σε πλακώνουν, να σε σφίγγουν, να σε εγκλωβίζουν.

Παιδικές αναμνήσεις, όνειρα και η αναζήτηση του αληθινού εαυτού σου

κυρίευσαν σαν χείμαρρος το μυαλό σου,

γεννώντας χρώματα και επιθυμίες,

ανύπαρκτα μέχρι τότε, άγνωστα προς τα εσένα,

ανοίγοντας νέα παράθυρα προς τον κόσμο, νέες προοπτικές.

Η αλλαγή τρύπωσε αργά μες στην ψυχή σου,

σαν σπόρος που περίμενε καρτερικά ώσπου να φυτρώσει και να ανθίσει.

Ξαφνικά, θέλησες να ζήσεις πραγματικά.

Το παρόν που σου είχαν ορίσει δεν σου αρκούσε.

Ποθούσες να νιώσεις τι σημαίνει να τολμάς, να διακινδυνεύεις, να αγαπάς.

Να γευτείς την ελπίδα, το φόβο, την αποτυχία, την επιτυχία.

Η επιθυμία να φτιάξεις το δικό σου μέλλον, χτισμένο με τα δικά σου θέλω,

κατέκλυσε την ύπαρξή σου.

Έδωσες μια δυνατή γροθιά, γεμάτος αγανάκτηση.

Ο γυάλινος τοίχος γύρω σου κατέρρευσε,

αφήνοντας έναν συντριπτικό ήχο νίκης στον αέρα.

Με πόδια γυμνά και καρδιά γεμάτη ελπίδα,

βάδισες μπροστά, να συναντήσεις το αύριο.

Φεύγοντας, έδωσες μια υπόσχεση στον εαυτό σου,

ποτέ ξανά γυάλινα κλουβιά. Ποτέ ξανά.

©Emily’s thoughts

Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

Κράτα το

 
13 Comments

Posted by on September 27, 2015 in Writings

 

Tags: , , , , , , , , ,

Dream

236

Sometimes I dream that I’m an old book, with timeworn pages and a leather burgundy cover. I travel through the Ages. My pages contain all the knowledge of the world.
I meet all the important people, of which the future generations have been taught, I talk with them and expand my horizons.
I experience all the great events, all the magnificent discoveries. I live in every period, experience the changes of time.
I survive from burning, the Holy Inquisition and Obscurantism.
I teach and being taught the inexhaustible cognition, enhance my spiritual existence.
I give hope to the little children, fill their worlds with images. I comfort the sick and keep company to lonely people in cold nights.
I dream that I’m in huge libraries, filled with unlimited books, we all decorate the space and wait to be read.
Some other times I am standing up on tiny shelves in a small room, placed with love, beside the most well read books of all time.
My words, my ideas have been carved with indelible ink against the decay of memory and the time that passed.
My pages open up at the dawn of time, being browsed throughout the ages and will be closed by the end of it.
*I am a tiny book, but if you love and dream about something with passion, no one and nothing is able to deprive that from you.

Όνειρο

Πολλές φορές ονειρεύομαι πως είμαι ένα παλιό βιβλίο, με φύλλα κιτρινισμένα και δερμάτινο βυσσινί εξώφυλλο. Ταξιδεύω μέσα στους αιώνες. Οι σελίδες μου περιέχουν όλη την γνώση του κόσμου.

Συναντώ όλους τους σπουδαίους ανθρώπους για τους οποίους διδάσκονται οι νέες γενιές, κουβεντιάζω μαζί τους, επεκτείνω τους ορίζοντές μου.

Ζω όλα τα σπουδαία γεγονότα, τις σπουδαίες ανακαλύψεις. Ζω σε κάθε εποχή, βιώνω τις αλλαγές του χρόνου.

Γλιτώνω από το κάψιμο, την Ιερά Εξέταση, τον Σκοταδισμό.

Διδάσκω και διδάσκομαι την αστείρευτη γνώση ,πλουτίζω τον ψυχικό μου κόσμο.

Δίνω ελπίδα στα μικρά παιδιά, πλάθω τον κόσμο τους με εικόνες . Παρηγορώ τους αρρώστους. Κρατώ συντροφιά σε μοναχικούς ανθρώπους τα κρύα βράδια.

Ονειρεύομαι πως βρίσκομαι σε τεράστιες βιβλιοθήκες, γεμάτες με άπειρα βιβλία, στολίζοντας το χώρο, περιμένοντας να διαβαστούν.

Άλλοτε πάλι είμαι πάνω σε μικροσκοπικά ράφια, τοποθετημένο με αγάπη, πλάι στα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία, σε ένα μικρό δωματιάκι.

Οι λέξεις μου, οι ιδέες μου, έχουν χαραχθεί με ανεξίτηλο μελάνι , ενάντια στη φθορά της μνήμης και του χρόνου που κυλά.

Οι σελίδες μου ανοίγουν με την αυγή του χρόνου, ξεφυλλίζονται σε όλη την πορεία του και θα κλείσουν με την δύση του..

*Είμαι ένα μικρό βιβλίο , μα αν αγαπάς και ονειρεύεσαι κάτι με πάθος , κανείς και τίποτα δεν μπορεί να στο στερήσει…

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
10 Comments

Posted by on September 15, 2015 in Fiction, Short stories, Writings

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,

Life

arl14

Life is written word by word, line by line, page by page …

Η ζωή γράφεται λέξη με την λέξη, γραμμή με την γραμμή, σελίδα με την σελίδα…

Emily’s thoughts.

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

 

 

Κράτα το

 
2 Comments

Posted by on September 2, 2015 in Writing, Writings

 

Tags: , , , , ,

True Image

cb7088e9aad2f80eb93b882a68faf2e2

From the moment you were born, everyone cheered the brilliance of your existance. your eyes were like the color of the cloudy sky and your hair looked like a flaming wreath that circled your snow-white face. they called you a small miracle. they anointed you for great things, great conquests. But you were looking at yourself in the mirror and all you could see was a little child, an ordinary little boy. Not a ” child prodigy”, as everyone called you, but a frightened child, who makes his first tentative steps in the world, discovering life. You considered your existance as a small dot. A white mark in the vast blackboard of the universe. You did not count time with seconds or watches, but by moments that have passed. You loved everything living or lifeless. You gaze embraced everything with love and affection. Your words came out crystal clear throught your mouth, radiating truth and wisdom. But when you dared to talk to them honestly, about what you discened in them, everything changed.When you broke the mask that they wore and had been carefully built up to hide the ugliness of their souls, their admiration and love turned into burning hatred and disgust. They insulted you with the worst words, they cursed you, they exiled you. They chased you away, as miasma, not to hear your voice, covering their shame with hypocrisy. But when you left you took with you only the beautiful memories, the smiles and the innocent childrent’s eyes. You denied to stain your soul with hatred and evilness. By leaving you left  behind your last gift. A gorgeous smile, like a golden sun, to adorn their sky. To rise and set everyday, illuminating the beauty of life. Because life always goes on…

Αληθινή εικόνα
Από την στιγμή που γεννήθηκες, όλοι επευφημούσαν την λαμπρότητα της ύπαρξής σου. Τα μάτια σου ήταν όμοια με το χρώμα του συννεφιασμένου ουρανού και τα μαλλιά σου έμοιαζαν σαν ένα πυρωμένο στεφάνι που κύκλωνε το πάλλευκο πρόσωπό σου. Σε αποκάλεσαν ένα μικρό θαύμα. Σε έχρισαν αρχηγό τους. Σε προόριζαν για σπουδαία πράγματα, μεγάλες κατακτήσεις.
Μα εσύ κοιτούσες τον εαυτό σου στον καθρέφτη και το μόνο που αντίκριζες μπροστά σου ήταν ένα μικρό παιδί, ένα συνηθισμένο μικρό παιδί. Όχι ένα “παιδί θαύμα”, όπως όλοι σε αποκαλούσαν, μα ένα φοβισμένο παιδάκι, που έκανε δειλά τα πρώτα του βήματα στον κόσμο, ανακαλύπτοντας την ζωή.
Θεωρούσες την ύπαρξή σου μια μικρή κουκίδα. Ένα λευκό σημάδι πάνω στον απέραντο μαυροπίνακα του σύμπαντος. Δεν μετρούσες το χρόνο με τα δευτερόλεπτα, τα ρολόγια , μα με τις στιγμές που περνούσαν. Αγαπούσες τα πάντα, έμψυχα και άψυχα. Το βλέμμα σου αγκάλιαζε τα πάντα με αγάπη και στοργή. Διψούσες για μάθηση και λαχταρούσες να κατακτήσεις όση γνώση μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό σου. Τα λόγια σου έβγαιναν κρυστάλλινα μέσα από το στόμα σου, ακτινοβολώντας σοφία και αλήθεια.
Μα όταν κάποτε τόλμησες να τους μιλήσεις ειλικρινά γι’ αυτό που διέκρινες μέσα σε αυτούς, όλα άλλαξαν. Όταν κατέρριψες το προσωπείο που είχαν επιμελώς χτίσει για να κρύψουν την ασχήμια της ψυχής τους, ο θαυμασμός και η αγάπη τους μετατράπηκαν σε φλεγόμενο μίσος και απέχθεια. Σε έβρισαν με τα χειρότερα λόγια,σε καταράστηκαν, σε εξόρισαν. Σε έδιωξαν μακριά τους, σαν μίασμα, για να μην ακούνε, σκεπάζοντας την ντροπή τους με υποκρισία.
Μα εσύ, φεύγοντας, πήρες μαζί σου μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, τα χαμόγελα και τα αθώα παιδικά βλέμματα. Αρνήθηκες να λερώσεις την ψυχή σου με μίσος και κακία. Αποχωρώντας, άφησες πίσω σου το τελευταίο σου δώρο. Ένα πανέμορφο χαμόγελο, σαν χρυσαφένιος ήλιος, να στολίζει τον ουρανό τους. Να ανατέλλει και να δύει κάθε ημέρα, φωτίζοντας τις ομορφιές της ζωής. Γιατί η ζωή πάντοτε συνεχίζεται..

©Emily’s thoughts
Electronic republication is permitted only if reproduced in full text, with clear performance in the author Efi Mylona, along with the link to this page. Any kind of printed republication is strictly forbidden. Otherwise, there will be sanctions according to Law 2121/1993.
Επιτρέπεται η ηλεκτρονική αναδημοσίευση μόνο εφόσον αναδημοσιευτεί το πλήρες κείμενο, με ξεκάθαρη απόδοση στη συγγραφέα  Έφη Μυλωνά, μαζί με σύνδεσμο στην παρούσα σελίδα. Απαγορεύεται αυστηρά κάθε είδους έντυπη αναδημοσίευση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα υπάρχουν κυρώσεις σύμφωνα με τον Νόμο 2121/1993.

Κράτα το

 
7 Comments

Posted by on August 30, 2015 in Short stories

 

Tags: , , , , ,

 
Stay Strong, Daily Warrior!

You are braver than what you believe.

Ovi Βιβλιοθέσεις

Όλα για διάβασμα είναι.

noelthepoet

Every step counts...

unbuttoned or undone

Hang on, Hang on

anelephantcant

Random thoughts and images, some serious, some humorous, some pointless

Poet's Corner

Poems, poets, poetry, writing, poetry challenges

julesgemstonepages

Opals, Emeralds & Uncut Diamonds, Oh My! Daily Poetic Verse for The River by JulesPaige. *****No ads, no spam, no awards - Thanks

Peak Perspective

Trying to climb out of the fog.

write meg!

Another take on writing, reading, loving -- and eating

Natalie Breuer

Natalie. Writer. Photographer. Etc.

Writers together

Best articles for Best readers

Makaitah Rogue

Personal Musings of a versatile femme

Frank Solanki

If you want to be a hero well just follow me

Carlflame

From La Vallée de Mots with love...

BayArt

New Perspective on Life

Ramblings of a Wanderer

a poetic soliloquy, on writing, my book reviews and more ramblings

Scar Design and Photography

Graphic Design , Photography, Movie Posters